RSS

સર્જકસંવાદ શ્રેણી ૧૭


..૧૭..
જોકે; સજા તો મળે જ છે,
કોઈને ચાહવાની કે કોઈને ચાહી ન શકવાની,
કોઈને યાદ ન રાખવાની કે કોઈ ને ભૂલી ન શકવાની,
ફૂકી ફૂકીને પગલા ભરવાની કે આંખો મીંચીને વિશ્વાસ કરી લેવાની,
લાગણીઓને જ લાયકાત માની લેવાની..
સજા તો મળે જ છે !
કેમ કે આ સમાજ છે, ટોટલ જજમેન્ટલ સોસાયટી. એટલે જ અહિ માણસો ઓછા અને ‘ન્યાયધીશો’ વધુ હોય છે. સતત સમાજના ત્રાજવે તોળાતા રહી ઉપરતળે થયા કરવાનું. અહિ લાગણીઓ લાયકાત બની શકે નહિ, અહિ કોમ્પ્રોમાઈઝ કરવાની તમારી તાસીર પણ તમને ઊગારી શકે નહિ. અહિ તો કુંડળીમાં પણ ન હોય એવા એવા પૂર્વગ્રહો જ નડતા-કનડતા રહે છે. કોઈને તમારી અંદર ઝાંકવાનો સમય નથી હોતો, એમ કરવામાં એને કશો ફાયદો નથી હોતો. લોકોને ‘લાભ’ન દેખાય એવી સચ્ચાઈમાં રસ નથી હોતો.
પણ જેને સજા આપવી જ હોય એ તમારી ભૂલોની રાહ શા માટે જોવે ? અહિ તમારું મૌન પણ તમારો અપરાધ ગણાય એ સંભવ છે. તમારી જબ્બર સહનશક્તિ પણ અક્ષમ્ય બની શકે. માટે;
સજા તો મળે જ,
કરવાની રહી ગયેલી ભૂલોની,
બોલવાના રહી ગયેલા શબ્દોની,
ભીતર જ ડૂમાઈ ગયેલા વિચારોની,
ન કરાયેલા ખુલાસાઓની,
ન કરેલા અપરાધોની..
સજા તો મળે જ..

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૬


..૧૬..
નસીબદાર છે તું..
કોઈ પણ કાળે તને ભૂલી જવાની છે –એ વાત યાદ રાખવી પડે છે.
માનવ સ્વભાવનું આ વિચિત્ર લક્ષણ હશે કદાચ; કોઈ વાર યાદ રાખવા મહેનત કરવી પડે તો કોઈ વાર ભૂલી જવા માટે. તને તો ખબર જ હશે, બોલતા શીખ્યા પછી ચૂપ રહેતા શીખવું કેટલું મુશ્કેલ હોય છે.. ખરું કે નહિ ?
પગથિયાં ચઢીને ઉપર જતી વખતે માત્ર ગુરુત્વાકર્ષણ બળનો જ સામનો કરવાનો હોય છે, પરંતુ નીચે આવતી વખતે કેટલાયે બળોનો સામનો કરવો પડતો હોય છે. ખુલી આંખે દેખાતા દૃશ્યો આંખો બંધ કરવાથી વધુ સ્પષ્ટ થતા હોય છે ને ! શબ્દો અને સ્પર્શ કરતા પણ મૌનની ભાષા અદકેરી જ રહેવાની.
આયનામાં દેખાતા હાઈ ડેફિનેશન પ્રતિબિંબ કરતા પણ કૅનવાસ પર રચાયેલ પૅન્સિલ સ્કેચ લોકોને વધુ ગમતો હોય છે. તારી ગેરહાજરી એટલી કોઠે પડી ગઈ છે કે તારી હાજરી હવે કદાચ જીરવાય નહિ એમ પણ બને.
પૂનમના ચંદ્રની સાક્ષીએ તમે કોઈની સાથે સપ્તપદી જેવા સંકલ્પો કર્યા હોય એ ભૂલી શકો ? તો તમે નસીબદાર છો. કેમ કે ભૂલી જવાની આટલી અઘરી કળા હરકોઈને હસ્તગત હોતી નથી.
ઈર્ષ્યા થઈ આવે એટલી નસીબદાર છો તું, બાકી અહિ તો તને ભૂલી જવાની વાત પણ હમેશા યાદ રાખવી પડતી હોય છે. એટલે જ કહ્યું ને.. નસીબદાર..

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૫


..૧૫..
ન હોય શકે.. ન જ હોય શકે ! તારો ઓપ્શન કેવી રીતે હોય શકે ?
તું જ શું કામ, આ સૃષ્ટિની તમામ વ્યક્તિઓ અજોડ હોય છે. કોઈનોયે વિકલ્પ હોય જ ન શકે. મારો પણ નહિ. હમ્મ્મ…. ? જો કે તું ક્યાં મારા વિકલ્પની શોધમાં ઓછી નિકળી હતી ક્યારેય ? હું તો તારા માટે એક પગથિયું માત્ર હતો. ને એક પગથિયાં નો વિકલ્પ આગળનું-પછીનું પગથિયું પણ બની શકે કે કેમ ? આઇ ડોન્ટ નૉ…
વિકલ્પની શોધમાં તો હું પણ ક્યાં નિકળ્યો છું કદી ? તોયે કહી શકું છુ; તારો વિકલ્પ હોય જ ના શકે. તું એ તું જ છે. તારી વાત અલગ હોય શકે. તારા જેવું કોઈ ન જ હોય.
પણ એથી શું થયું ? હેં ?
વિકલ્પ ભલે ન હોય શકે, જરુર પણ નથી. પણ, તારાથી વધુ પ્રેમાળ, તારાથી સુંદર, તારાથી વધુ કેર કરનાર, તારાથી વધુ ચાહનારી, તારાથીયે વધુ સંગાથ આપનાર, તારાથી પણ વધુ લાગણીવાળી, તારાથીયે અતિ સંભાળ લેનારી, તારાથી ચડિયાતી ને છતાંયે તારાથી અલગ અને સ્વતંત્ર એવી એક વ્યક્તિ આ સૃષ્ટિમાં તો હોય શકે ને !

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૪


..૧૪..
હવાતિયાં છે આ બધાં… કેવળ હવાતિયાં ! આટલી નાનકડી વાત પણ મને સમજાતા કેટલાયે વર્ષો થઈ જશે. તોયે કેટલીક વાતો તો ક્યારેય સમજાશે જ નહિ.
આ પત્રો, ઈ-મેઇલ, મેસેજીસ, ઈમોજી, સ્માઈલી, બઝ, પોક્સ, ચેટ… બધું જ કેટલું પોકળ અને વ્યર્થ છે એ સમજતા ખબર નહિ કેટલાયે યુગો વીતી જશે. ને એમાંયે આ બધું એકતરફી હોય ત્યારે વ્યર્થ જ નહિ પીડાકારક પણ એટલું જ હોય છે ! અને તોયે તારી સ્ક્રીન ઉપર નોટીફીકેશન બનવાની નકામી ઘેલછા ! હં..!
મને તો ક્યારેય નહિ સમજાય, બેશક નહિ જ સમજાય; પથ્થર હોય કે પિસ્તોલ, આકાશમાં છેદ નહિ પાડી શકાય. મુટ્ઠી હોય કે પીંજરું, હવાને કેદ નહિ કરી શકાય. આંખ હોય કે દરિયો, ખારાશ રોકી નહિ શકાય. દીવો હોય કે આંખો, અંધારું જોઈ નહિ શકાય. કાન હોય કે સ્પર્શ, મૌનને પામી નહિ શકાય. તલવાર હોય કે તીક્ષ્ણ નજર, સમયને કાપી-ચીરીને આરપાર થઈ નહિ શકાય, અરે મને તો એટલીયે સમજણ આવતી નથી કે પગ હોય કે પાંખો, તારા સુધી આવી નહિ શકાય..
એટલે, દિલ વાપરો કે દિમાગ, આ બધું નહિ સમજી શકાય.. કેટલીક વાતો ક્યારેય સમજાશે જ નહિ ?!
કારણ કે.. હવાતિયાં છે આ બધાં.. કેવળ હવાતિયાં માત્ર ?

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૩


‘હેલો ! આ સર્જકસંવાદની શ્રેણી બહુ સરસ ચાલી રહી છે..હું નિયમિત વાંચું છુ, હોં !’ –હમણાં જ એક વાચકનો ફોન આવ્યો ને તેણે આ બધું વાંચી ને આ રીતે પોતાનો રાજીપો વ્યક્ત કર્યો હતો. ઘણી વાર આમ પ્રતિભાવ મળી જતા હોય છે ને મને એ ગમે પણ ખરા, એટલે આમ તો મને ખુશી થવી જોઈએ… પણ..
તને શું લાગે છે ? રહી રહી ને મારા મનમાં કેટલાક યક્ષપ્રશ્નો ઊઠી રહ્યા છે, આ બધું લખાણ કેવળ એક ‘શ્રેણી’ જ બની રહેશે શું ? આ શબ્દોને તારા સુધી પહોંચવામાં કેટલાય યુગો વીતી જશે ? અને તોયે પહોંચશે કે કેમ ? ઈન્ટરનેટ પર અનંત સમય સુધી રહેવા તૈયાર એવા યુનિકોડેડ આ અક્ષરોનું એક પણ સંવેદન જો તારા સુધી પહોંચવાનું જ ન હોય તો ? આ અમરત્વનો શો ફાયદો ? આનાથી મોટી કમનસીબી બીજી કઈ હોય શકે ? મને બીક લાગે છે કે આ કહેવાતી ‘શ્રેણી’ નો પરિશ્રમ ક્યાંક બોજ તો નહિ બની જાય ને ? ઊગતી આ શ્રેણીનું બાળમરણ થાય એ પહેલા તારી આંખોના અમરફળથી એને જીવતદાન આપવું એ હવે તારું જ કામ છે ! તને શું લાગે છે ?
બાકી તો જ્યાં સુધી સંવેદન તારા સુધી પહોંચશે નહિ, ત્યાં સુધી… ‘આ શ્રેણી બહુ સરસ ચાલે છે … નહિ ?’
હં… તારું શું કહેવું છે ?

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૨


..૧૨..
હેપ્પી દીવાળી !
અરે, તેં ફટાકડા ફોડવાનું ક્યારે બંધ કર્યું એ તો મને ખ્યાલ જ ન આવ્યો ? કેમ ? તું જાણે છે ને હું કેવો બીકણ ? ધડાકાના અવાજોથી તો કેટલો ડરું છું હું ? એટલે હું તો કાન દાબીને, આંખોમાંથી પણ પ્રકાશ કે અવાજ અંદર ન પહોંચે એ રીતે આંખો જીણી કરીને ફટાકડા પૂરા થવાની રાહ જોતા કોઈ બીકણ બાળકની જેમ ઊભો રહ્યો છું ! ને તું તો ફટાકડા ખતમ કરીને ક્યારનીયે ગાયબ ?
હા, બાળક તો હું હજી પણ છું જ, એટલે જ તો તું પૂરી ન કરી શકે એવી આશાઓ તે જગાવી ને પછી તે આશાઓ ને માટે મને રાહ જોતો મૂકીને..-
બીકણ હોવાના ગેરફાયદા પણ મોડા મોડા સમજાય હો. કાન દાબીને ઊભા રહેવામાં સાંભળવા જેવા કેટલાય અવાજો હું સાંભળી જ ન શક્યો ! સમજવા જેવી કેટલીયે વાતો મારા કાન સુધી પહોંચી જ ન શકી. એકવાર પણ જો સમયસર કાન ખુલી ગયા હોત તો..
તોયે આ બાળક સુધરવાનો જ ન હોય એમ થરથરે છે, હજુયે કોઈ એવા બૉમ્બમાથી રહી રહી ને પણ અચાનક વિસ્ફોટ થવાની રાહમાં કાંપે છે જેની જામગરી તેં ચાપી હોય. એટલે એ અજાણ્યા વિસ્ફોટની રાહમાં કાન દાબીને થરથર કાંપતા આ મુગ્ધ બાળક તરથી હેપ્પી વિશિઝ ફૉર ધ રેસ્ટ ઑફ ન્યુ યર્સ !

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૧


..૧૧..
જો, તારે પાછા આવવું જ હોય તો અત્યારે હમણાં જ આવી જા ને !
તને ખબર છે કે રાહ જોવી એ મારી તાસીર નથી. સ્વભાવે અધીર ખરો ને ! ક્યાંક એવું ન બને કે પછી રહી રહી ને તું જ્યારે આવે ત્યારે તને આપવા માટે મારી પાસે કશુંય બચ્યું જ ન હોય ! ક્યાંક એવું ન બને કે હું જ..! બધું જ ખરચાય જાય ત્યારે ધીરજ પણ ખૂટી પડતી હોય છે.
માટે જો તારે આવવું જ હોય તો હમણાં જ; નહિતર ક્યારેય નહિ !
કેમ કે સમય વીત્યા બાદ મળતી જીત અને હારમાં કોઈ તફાવત હોતો નથી. વિલંબે મળતી તૃપ્તિ અને અતૃપ્તિમાં કોઈ ફેર હોતો નથી. વિચ્છેદ ભૂલાયા પછી મિલનનો આનંદ પણ અનુભવી શકાતો નથી હોતો. સમય ચૂકી જઈશ તો ક્યાંક એવું ન બને કે તારું આવવું જ વ્યર્થ બની જાય !
કદાચ તેં વિચાર્યું હોય કે કાલે જઈને હું બધું જ સંભાળી લઈશ, તો એ મને મંજૂર નથી. કેમ કે આવતીકાલ ક્યારેય આવતી નથી. હું આજમાં જ માનું છું. આવતીકાલ માત્ર કૅલેન્ડરમાં જ હોય છે, જીવનમાં તો કેવળ ‘આજ’ હોય છે. અને જો તું કાલે આવવાની જ હો તો પછી આજે જ આવી જા ને ?
તો બોલ, શું કહે છે ? હમણાં જ ? કે પછી ક્યારેય નહિ ?

 

Tags:

 
%d bloggers like this: