RSS

Category Archives: ગુજરાતી

પહેલાં અને પછી વાર્તા-અજય ઓઝા

પહેલાં અને પછી વાર્તા-અજય ઓઝા

ટ્રેન ઉપડી, ને બરાબર એ જ સમયે તે આવીને મારી સામેની બારી પાસેની સીટ પર ગોઠવાઈ ગઈ. ઘડીભર તો હું જોઈ જ રહ્યો. શિવાની ? આંખ માની ન શકે. આ એ જ હશે ? ન જ હોય, હોય જ ન શકે. જોકે લાગે છે તો એવી જ, અદ્દલ એવી જ. જરાયે બદલાઈ નહિ હોય ! સહેજ પણ ! બિલકુલ એવી ને એવી જ લાગે છે, જેવી એ પહેલાં હતી.
કેટલાક લોકો પહેલા અને પછી પણ.. બદલાતા હોતા નથી.
ના ના, એ નહિ હોય. ભલે એના જેવી લાગે. પણ એ જ હોય એવું બને નહિ. આની સાથે તો એનો પતિ અને એક બાળકી પણ હોય એવું લાગે છે. ઘણી વાર આપણી આંખ પણ ધોખો આપી દે છે. પહેલી નજરના પ્રેમમાં પણ એવું જ તો બનતું હોય છે, નહિ ! દેખાય એના જેવી પણ અવાજ કદાચ અલગ હોય. પણ એ કેમ ખબર પડે ? કશુંક બોલે તો..
‘ગાડી આજે સમયસર છે… નહિ ?’ મારા વિચારો પામી ગઈ હોય એમ એ બોલી. હું સહેજ કંપી ગયો.. એ જ.. બિલકુલ એ જ અવાજ. એ જ લહેકો.. અરે… આ તો એ જ છે ! શિ..વા..ની..!
હું અચાનક આવી પડેલા એના સવાલ પર ધ્યાન દઉં કે એના અવાજ પર ફોકસ કરું, એ નક્કી જ ન કરી શક્યો !
‘હે.. ? હા… સમયસર જ હોય છે હમણાંથી.’ હું બોલ્યો.
મને પ્રશ્ન થયો, જો શિવાની જ હોય તો મને કેમ ઓળખી ન શકી ? ઓહ.. હા, કેટલા વરસ થઈ ગયા ! એ નથી બદલાઈ, પણ હું તો હવે પહેલા જેવો ક્યાં રહ્યો છું ? ના અવાજ, ના દેખાવ, ના સ્વભાવ, કશુંય પહેલા જેવું નથી રહ્યું. હું જ પહેલા જેવો નથી રહ્યો તો !
મારું તો સઘળું બદલાઈ ચૂક્યું છે. જાણે મારું જગત જ બદલાઈ ગયું હોય એમ લાગે. એને આપેલા નંબરવાળા સીમકાર્ડ સિવાય મેં તો કશુંયે એનુ એ રાખ્યું જ નથી. દાઢી-મૂછ પણ નહિ. હું પહેલા જેવો નથી રહી શક્યો.
એના પતિનો ક્લીનશેવ્ડ ચહેરો જોઈ મને કશુંક યાદ આવ્યું.
‘આ કરકરી દાઢી હવે હમેશા મારે જોઈશે જ..’ એણે એકવાર કહેલું, ને મેં એની વાતનો એના ચાલ્યા ગયા પછી પણ લાંબા સમય સુધી અમલ ચાલુ જ રાખેલો ને.
એ મને ઓળખી ન શકી તોયે એનાથી નજર છુપાવવા હું બારી બહાર જોવા માંડ્યો. એ તો બિલકુલ સ્વાભાવિક રીતે જ બેઠી બેઠી બધું નિરીક્ષણ કરી રહી હતી.
રહી રહી ને એક સવાલ સળવળે છે, એ મને ઓળખી નહિ શકી હોય કે મને ઓળખવા જ નહિ માગતી હોય ?
કદાચ આ સમયમાં તેનામાં આ જ ફરક પડ્યો છે.. પહેલા એ મને ઓળખતી હતી ! અને હું ? પહેલા પણ, અને આજે પણ, કદાચ એને ઓળખી જ નહિ શકું.
સરકતી એક સાંજે તળાવની પાળે હાથમાં હાથ પકડીને એણે મને કહેલું, ‘જો તારી સાથે લગ્ન નહિ કરી શકું તો બીજા કોઈની પણ હું થઈ શકીશ નહિ, હું બીજા કોઈનો હાથ પકડી નહિ શકું.’
મેં મારો હાથ ખોલ્યો અને હથેળીમાં છપાયેલી એના હાથની છાપ શોધવા પ્રયાસ કર્યો. કશુંયે ન મળ્યું એટલે એની હથેળી જોવા વિચાર્યું પણ એનો હાથ તો એના પતિના હાથમાં ક્યારનોયે પરોવાઈ ચૂક્યો હતો.
‘મમ્મી, મને ભૂખ લાગી છે.’ એની બાળકી બોલી પણ એ બન્નેમાંથી કોઈએ કદાચ સાંભળ્યું નહિ. હું એ બાળકીને જોઈ રહ્યો.
‘એક સવાલ પૂછું ?’ તળાવની પાળે એનો હાથ છોડ્યા વગર એ સમયે મેં પૂછેલું, ‘આપણાં સંતાનનું નામ શું પાડીશું ?’
પહેલેથી જ નક્કી હોય એમ એણે એટલી જ સ્ફૂર્તિથી જવાબ આપેલો, ‘માહી.’
‘સ્યૉર ? બેબી ગર્લ ? હાઉ ડૂ યૂ નૉ ?’
‘મને ખાતરી છે, માહી જ નામ રાખીશું. બીકોઝ આઈ નૉ… આપણે ડોટરને જ જન્મ આપીશુ.’
‘એમ ? પછી એ પણ તને મારી જેમ ખૂબ પજવશે તો ?’
‘તું બચાવી લેજે ને મને, જેમ આજે બચાવે છે એમ..’ એ હસી પડેલી.
ટ્રેનમાં સ્પીડબ્રેકર્સ આવતા નથી હોતા એટલે વિચારો પૂરપાટ ગતિમાં દોડી શકતા હોય છે, પણ એની બાળકીને ભૂખ લાગી હતી. એટલે અકળાતી હતી.
‘મમ્મી.. ભૂખ..’ પેલી બાળકી એને ઢંઢોળવા લાગી.
મેં મારા થેલામાંથી એક બિસ્કીટનું પેકેટ કાઢ્યું અને તેના તરફ લંબાવતા બોલી જવાયું, ‘માહી.. લે.’
તેણે બિસ્કીટનું પેકેટ લીધું અને કહે, ‘થૅન્ક્યૂ અંકલ, બટ મારું નામ ખુશી છે.’
હું છોભીલો પડ્યો. માહી નામ સાંભળીને બારી બહાર ખોવાયેલી શિવાનીની ઉંઘરેટી આંખો જરા ખૂલી.. ખુશી તરફ જોતા વધુ પહોળી થઈ.. પણ પછી કશાય ઉત્પાત વગર જ ફરી ખોવાઈ ગઈ. એ પહોળી થયેલી આંખમાંથી ખુશી કંઈક સમજી ગઈ હોય એમ બિસ્કીટનું પેકેટ મને પાછું આપતા ખુશી કહે, ‘સૉરી અંકલ, બટ ટ્રેનમાં અજાણ્યા લોકો પાસેથી ખાવાનું લેવાય નહિ.’
‘સાચી વાત છે બેટા તારી, હું તો કેટલો બધો અજાણ્યો બની ગયો છું ને !’ પહેલું વાક્ય બોલાયા પછી હોઠે આવેલા બીજા વાક્ય પર મેં કાબુ મેળવી લીધો. પણ વાત ખોટી પણ ક્યાં હતી ? આજે તો હું ખુદ પણ મને સાવ અજાણ્યો લાગી રહ્યો હતો.
ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ. એક સ્ટેશન પરથી શીંગ-રેવડી વાળો ચડ્યો, એટલે એના અવાજો ડબામાં અથડાતા રહ્યાં.
ઍન્જિનની દિશામાં મારી પીઠ હતી, એટલે મારી બારીમાંથી દેખાતા દૃશ્યો પીઠ પાછળથી આવી ને દૂર સુધી મારો સાથ ન છોડતા હોય એવું લાગે. એ મારી સામેની બેઠક પર હતી, એટલે બારીમાં આવનારા દૃશ્યોની એને અગાઉથી જ ખબર પડી જાય અને પસાર થતા દૃશ્યો એની પીઠ પાછળ ઝડપથી વિસ્મૃતિની ઝાડીમાં ગાયબ થઈ જાય. પરિણામે એક જ દિશામાં જતી એક જ ટ્રેઇનમાં સાથે જ સફર કરતા હોવા છતા, સામસામે બેઠા હોવાને કારણે અમારા બન્નેની બારીના દૃશ્યો જાણે અલગ દિશામાંથી આવતા હોય અને અલગ દિશામાં જતા હોય એવું લાગે. એક રીતે એવુ સમજાય કે પસાર થઈ ગયેલા દૃશ્યો હું એની બારીમાંથી ક્યાંય સુધી જોઈ શકું, પણ વર્તમાનના દૃશ્યોને ભૂતકાળ બનાવી દેવાની એની બારીને જાણે બહુ ઉતાવળ હોય !
અચાનક ડબ્બામાં આવી ચડેલા એક સેલ્સમૅને વિચારમાળાને તોડી, ‘ફ્રી સેમ્પલ, ફ્રી સેમ્પલ, મેળવો એકદમ ફ્રી સેમ્પલ. ચામડીના દરેક જાતના ડાઘ ચકામા દૂર કરે માત્ર ૧૦ રૂપિયામાં. અજમાવી જૂઓ ને ખાતરી કરો. માત્ર ૭ દિવસ વાપરો અને પરિણામ જૂઓ. જૂઓ, આ રહ્યા અમારી દવાના પૂરાવા. આ પત્રિકાના ફોટામાં અમારી દવાથી સાજા થયેલા દર્દીઓના પહેલાના અને સારવાર પછીના ફોટા.. બરાબર જૂઓ. મેળવો ફ્રી સેમ્પલ ફ્રી સેમ્પલ..’
ઉડતી ઉડતી એ પત્રિકાઓ ફ્રી સેમ્પલ સાથે અમારી પાસે પણ આવી. ‘પહેલા’ ટાઈટલમાં દર્દીઓના ચકામા-ડાઘવાળા ફોટા હતા અને એની સામે ‘પછી’ ટાઈટલમાં નોર્મલ સ્કીન બતાવતા રંગીન ફોટા હતા.
એક પત્રિકા શિવાની પણ જોઈ રહી હતી.
‘પહેલા અને પછીમાં આટલો તફાવત ? હોય શકે ખરો ?’ તેણે મને સીધું જ પૂછ્યું.
જવાબ માટે હું સહેજ પણ તૈયાર નહોતો પણ કહેવાઈ ગયું, ‘એ તો રોગ કેટલો આગળ વધી ઊંડો ઊતરી ગયો છે એના પર આધાર હોય, બાકી તો… મને બહુ ખબર નથી પડતી આ બધી વાતોમાં.’
‘પણ આ તો ચામડીનો રોગ.. ઉપર ઉપર જ હોય, અંદર એની અસર ઉતરી હોય શકે નહિ.’ એના પતિએ પણ એની વાતમાં સૂર પૂરાવ્યો. શિવાની એ પણ હા ભણી.
સંમત થવું જ મને યોગ્ય લાગ્યું, માટે હું ચૂપ રહ્યો. ચૂપ રહેવું એટલે સંમત થવું. પહેલા પણ હમેશા ચૂપ જ રહ્યો છું ને. એણે સામેથી પ્રપોઝ કરેલું ત્યારે, બીજા કોઈ નો હાથ પકડીને લગ્ન નહિ કરવાનું એણે પ્રોમિસ આપેલું ત્યારે, ‘ખુશી’નું નામ ‘માહી’ પાડેલું ત્યારે અને જ્યારે કશાય ખુલાસા વગર એ ચાલી ગઈ ત્યારે પણ.. હું તો બસ ચૂપ જ રહ્યો છું !
થોડીવાર ટ્રેનમાં સન્નાટો છવાયેલો રહ્યો. શીંગ-રેવડી વેચવાવાળો પણ ટોપલો એક તરફ મૂકીને દરવાજે પગ લબડતા રાખીને બેસી ગયો. શિવાનીનો પતિ લગભગ ઉંઘી ગયો હતો. શિવાની જાગતી હતી, પણ પોતાની અંદરની દુનિયામાં જ. બહારની દુનિયા સાથે એને કશોય સંબંધ હોય જ નહિ એટલી બેફિકર !
‘અંકલ, તમારે માહી નામની ડોટર છે ?’ ખુશીનો સણસણતો સવાલ આવ્યો. ટ્રેનનો સન્નાટો સહેજ ઘવાયો. જવાબ માટે હું તૈયાર ન હોઉં ને મને સવાલ પૂછી ચમકાવી દેવાની ટેવ તેને મમ્મી પાસેથી જ મળી હશે.
‘હે.. ? ન્…ન…., હા… હા.’ હું થોથવાયો. શિવાનીની બે આંખો ફરી પહોળી થઈ એટલે માહી… ઓહ, સૉરી.. ખુશી ચૂપ થઈ ગઈ. મારી જેમ.
મને થયું કે કદાચ ‘માહી’ નામ કાને અથડાવાને કારણે શિવાનીના ચિત્તમાં કશોક ઝબકાર થયો હશે ? પણ એના ચહેરા પર તો નરી લાપરવાહી જ નીતરે છે બસ ! સંયોગો પણ કેવા અજીબોગરીબ બની જતા હોય છે ! જે લાપરવાહી પર આપણે હમેશા આફરીન હોઈએ, એ જ લાપરવાહી ક્યારેક આપણને મૂળમાંથી આમ હચમચાવી દે છે ! એક જમાનામાં વહાલી લાગતી એ જ બેફિકરાઈ આજે મને અંદરથી અકળાવી મૂકે છે.
લાગણીઓ આટલી તકલાદી હોય શકે ? હૈયે ઘૂટાયેલું કોઈ નામ તમે આમ જ ભૂલી શકો ? વેરવિખેર સન્નાટામાં ઘૂમી રહેલું એક અણિયાળું નામ એને યાદ નહિ હોય શું ? કાયમ અગત્યનું રહ્યું હોય એવું કોઈ એક નૉટીફિકેશન તમારા મોબાઈલ સ્ક્રીન પર હમેશા ‘અનરીડ’ કેવી રીતે રહી શકે ?
ચાલુ ટ્રેને અચાનક ઝબકી હોય એમ શિવાની જાગી અને ચારે બાજુ જોવા લાગી, ‘પેલો સેલ્સમૅન ક્યાં ગયો ?’
એના અચાનક આ સવાલથી હું રાબેતા મુજબ ભડક્યો.
‘કેમ ? ક્યો સેલ્સમૅન ? શું કામ હતું ?’ તેનો પતિ પણ હડબડાહટમાં જાગી ગયો.
‘અરે સફેદ ડાઘની દવાવાળો, મારે કામ હતું જલ્દી શોધો એને પ્લીઝ.’ શિવાની ઊભી થઈ ડબામાં આમતેમ તપાસ કરવા લાગી. એનો પતિ બીજા ડબામાં શોધખોળ કરવા દોડ્યો.
‘પણ એનું શું કામ પડ્યું ?’ મેં પૂછ્યું.
‘દવા લેવી છે મારે, મારા એક અંકલ માટે, પ્લીઝ જરા એને બોલાવી આપો ને.’ શિવાની બોલી.
એટલામાં એનો પતિ આવ્યો, ‘ક્યાંય નથી, કોઈ સ્ટેશને ઊતરી ગયો હોવો જોઈએ. હું બધે તપાસ કરી આવ્યો.’
શિવાની અકળાઈ ને જરા ગુસ્સે પણ થઈ, ‘આટલી વારમાં શું જોઈ આવ્યા તમે ? બધા ડબામાં તપાસ કરો, કોઈ બર્થ પર સૂતો હોય તો પણ જોજો, ટોઈલેટમાં પણ હોય, ઍન્જિનથી ગાર્ડના ડબા સુધી બરાબર જૂઓ, અંકલ માટે એ દવા બહુ જરૂરી છે.’
‘પણ.. હવે એને કેવી રીતે.. ?’ એનો પતિ કંઈક બોલવા જતો હતો.
‘બીજી વાતોમાં સમય પછી બગાડજો, આખીયે ટ્રેન ફંફોસો, બધા ટોયલેટ અને બર્થ પણ ચકાસો, જરૂર પડે તો સાંકળ ખેંચો, જે કરવું હોય તે કરો પણ પહેલા સેલ્સમૅનને શોધી લાવો. માણસ ધારે તો કોઈ પણ વ્યક્તિને દૂનિયાના કોઈ પણ ખૂણેથી શોધી લાવે.’ શિવાની એકધારું બોલી ગઈ.
મને તેનું છેલ્લું વાક્ય ગમી ગયું, એટલે મારા હોઠે એનું એ જ વાક્ય ફરી આવી ગયું, ‘એક્ઝેટલી, તમે એકદમ સાચું કહ્યું, માણસ ધારે તો દૂનિયાના કોઈ પણ ખૂણેથી પોતાના માણસને શોધી જ શકે… ધારે તો !’
-પછી જરા અટકીને શિવાનીની આંખમાં આંખ મિલાવીને મેં ઉમેર્યું, ‘બાય ધ વે, મારું ઉતરવાનું સ્ટેશન આવી ગયું છે, હડબડાહટમાંથી શાંત પડો ત્યારે પેલી પત્રિકા ખોલીને ધ્યાનથી જોઈ લેજો, એમા પેલા સેલ્સમૅનનો ફોન નંબર આપેલો જ છે, ને એણે પણ મારી જેમ કોઈના કૉલ આવવાની રાહમાં પોતાનો નંબર નહિ જ બદલાવ્યો હોય !’

-અજય ઓઝા (મો- ૦ ૯૮ ૨૫ ૨૫ ૨૮ ૧૧)
૫૮, મીરા પાર્ક, ‘આસ્થા’, અખિલેશ સર્કલ,
ઘોઘા રોડ, ભાવનગર-૩૬૪૦૦૧ (ગુજરાત)

Advertisements
 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી ૧૭


..૧૭..
જોકે; સજા તો મળે જ છે,
કોઈને ચાહવાની કે કોઈને ચાહી ન શકવાની,
કોઈને યાદ ન રાખવાની કે કોઈ ને ભૂલી ન શકવાની,
ફૂકી ફૂકીને પગલા ભરવાની કે આંખો મીંચીને વિશ્વાસ કરી લેવાની,
લાગણીઓને જ લાયકાત માની લેવાની..
સજા તો મળે જ છે !
કેમ કે આ સમાજ છે, ટોટલ જજમેન્ટલ સોસાયટી. એટલે જ અહિ માણસો ઓછા અને ‘ન્યાયધીશો’ વધુ હોય છે. સતત સમાજના ત્રાજવે તોળાતા રહી ઉપરતળે થયા કરવાનું. અહિ લાગણીઓ લાયકાત બની શકે નહિ, અહિ કોમ્પ્રોમાઈઝ કરવાની તમારી તાસીર પણ તમને ઊગારી શકે નહિ. અહિ તો કુંડળીમાં પણ ન હોય એવા એવા પૂર્વગ્રહો જ નડતા-કનડતા રહે છે. કોઈને તમારી અંદર ઝાંકવાનો સમય નથી હોતો, એમ કરવામાં એને કશો ફાયદો નથી હોતો. લોકોને ‘લાભ’ન દેખાય એવી સચ્ચાઈમાં રસ નથી હોતો.
પણ જેને સજા આપવી જ હોય એ તમારી ભૂલોની રાહ શા માટે જોવે ? અહિ તમારું મૌન પણ તમારો અપરાધ ગણાય એ સંભવ છે. તમારી જબ્બર સહનશક્તિ પણ અક્ષમ્ય બની શકે. માટે;
સજા તો મળે જ,
કરવાની રહી ગયેલી ભૂલોની,
બોલવાના રહી ગયેલા શબ્દોની,
ભીતર જ ડૂમાઈ ગયેલા વિચારોની,
ન કરાયેલા ખુલાસાઓની,
ન કરેલા અપરાધોની..
સજા તો મળે જ..

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૬


..૧૬..
નસીબદાર છે તું..
કોઈ પણ કાળે તને ભૂલી જવાની છે –એ વાત યાદ રાખવી પડે છે.
માનવ સ્વભાવનું આ વિચિત્ર લક્ષણ હશે કદાચ; કોઈ વાર યાદ રાખવા મહેનત કરવી પડે તો કોઈ વાર ભૂલી જવા માટે. તને તો ખબર જ હશે, બોલતા શીખ્યા પછી ચૂપ રહેતા શીખવું કેટલું મુશ્કેલ હોય છે.. ખરું કે નહિ ?
પગથિયાં ચઢીને ઉપર જતી વખતે માત્ર ગુરુત્વાકર્ષણ બળનો જ સામનો કરવાનો હોય છે, પરંતુ નીચે આવતી વખતે કેટલાયે બળોનો સામનો કરવો પડતો હોય છે. ખુલી આંખે દેખાતા દૃશ્યો આંખો બંધ કરવાથી વધુ સ્પષ્ટ થતા હોય છે ને ! શબ્દો અને સ્પર્શ કરતા પણ મૌનની ભાષા અદકેરી જ રહેવાની.
આયનામાં દેખાતા હાઈ ડેફિનેશન પ્રતિબિંબ કરતા પણ કૅનવાસ પર રચાયેલ પૅન્સિલ સ્કેચ લોકોને વધુ ગમતો હોય છે. તારી ગેરહાજરી એટલી કોઠે પડી ગઈ છે કે તારી હાજરી હવે કદાચ જીરવાય નહિ એમ પણ બને.
પૂનમના ચંદ્રની સાક્ષીએ તમે કોઈની સાથે સપ્તપદી જેવા સંકલ્પો કર્યા હોય એ ભૂલી શકો ? તો તમે નસીબદાર છો. કેમ કે ભૂલી જવાની આટલી અઘરી કળા હરકોઈને હસ્તગત હોતી નથી.
ઈર્ષ્યા થઈ આવે એટલી નસીબદાર છો તું, બાકી અહિ તો તને ભૂલી જવાની વાત પણ હમેશા યાદ રાખવી પડતી હોય છે. એટલે જ કહ્યું ને.. નસીબદાર..

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૫


..૧૫..
ન હોય શકે.. ન જ હોય શકે ! તારો ઓપ્શન કેવી રીતે હોય શકે ?
તું જ શું કામ, આ સૃષ્ટિની તમામ વ્યક્તિઓ અજોડ હોય છે. કોઈનોયે વિકલ્પ હોય જ ન શકે. મારો પણ નહિ. હમ્મ્મ…. ? જો કે તું ક્યાં મારા વિકલ્પની શોધમાં ઓછી નિકળી હતી ક્યારેય ? હું તો તારા માટે એક પગથિયું માત્ર હતો. ને એક પગથિયાં નો વિકલ્પ આગળનું-પછીનું પગથિયું પણ બની શકે કે કેમ ? આઇ ડોન્ટ નૉ…
વિકલ્પની શોધમાં તો હું પણ ક્યાં નિકળ્યો છું કદી ? તોયે કહી શકું છુ; તારો વિકલ્પ હોય જ ના શકે. તું એ તું જ છે. તારી વાત અલગ હોય શકે. તારા જેવું કોઈ ન જ હોય.
પણ એથી શું થયું ? હેં ?
વિકલ્પ ભલે ન હોય શકે, જરુર પણ નથી. પણ, તારાથી વધુ પ્રેમાળ, તારાથી સુંદર, તારાથી વધુ કેર કરનાર, તારાથી વધુ ચાહનારી, તારાથીયે વધુ સંગાથ આપનાર, તારાથી પણ વધુ લાગણીવાળી, તારાથીયે અતિ સંભાળ લેનારી, તારાથી ચડિયાતી ને છતાંયે તારાથી અલગ અને સ્વતંત્ર એવી એક વ્યક્તિ આ સૃષ્ટિમાં તો હોય શકે ને !

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૪


..૧૪..
હવાતિયાં છે આ બધાં… કેવળ હવાતિયાં ! આટલી નાનકડી વાત પણ મને સમજાતા કેટલાયે વર્ષો થઈ જશે. તોયે કેટલીક વાતો તો ક્યારેય સમજાશે જ નહિ.
આ પત્રો, ઈ-મેઇલ, મેસેજીસ, ઈમોજી, સ્માઈલી, બઝ, પોક્સ, ચેટ… બધું જ કેટલું પોકળ અને વ્યર્થ છે એ સમજતા ખબર નહિ કેટલાયે યુગો વીતી જશે. ને એમાંયે આ બધું એકતરફી હોય ત્યારે વ્યર્થ જ નહિ પીડાકારક પણ એટલું જ હોય છે ! અને તોયે તારી સ્ક્રીન ઉપર નોટીફીકેશન બનવાની નકામી ઘેલછા ! હં..!
મને તો ક્યારેય નહિ સમજાય, બેશક નહિ જ સમજાય; પથ્થર હોય કે પિસ્તોલ, આકાશમાં છેદ નહિ પાડી શકાય. મુટ્ઠી હોય કે પીંજરું, હવાને કેદ નહિ કરી શકાય. આંખ હોય કે દરિયો, ખારાશ રોકી નહિ શકાય. દીવો હોય કે આંખો, અંધારું જોઈ નહિ શકાય. કાન હોય કે સ્પર્શ, મૌનને પામી નહિ શકાય. તલવાર હોય કે તીક્ષ્ણ નજર, સમયને કાપી-ચીરીને આરપાર થઈ નહિ શકાય, અરે મને તો એટલીયે સમજણ આવતી નથી કે પગ હોય કે પાંખો, તારા સુધી આવી નહિ શકાય..
એટલે, દિલ વાપરો કે દિમાગ, આ બધું નહિ સમજી શકાય.. કેટલીક વાતો ક્યારેય સમજાશે જ નહિ ?!
કારણ કે.. હવાતિયાં છે આ બધાં.. કેવળ હવાતિયાં માત્ર ?

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૨


..૧૨..
હેપ્પી દીવાળી !
અરે, તેં ફટાકડા ફોડવાનું ક્યારે બંધ કર્યું એ તો મને ખ્યાલ જ ન આવ્યો ? કેમ ? તું જાણે છે ને હું કેવો બીકણ ? ધડાકાના અવાજોથી તો કેટલો ડરું છું હું ? એટલે હું તો કાન દાબીને, આંખોમાંથી પણ પ્રકાશ કે અવાજ અંદર ન પહોંચે એ રીતે આંખો જીણી કરીને ફટાકડા પૂરા થવાની રાહ જોતા કોઈ બીકણ બાળકની જેમ ઊભો રહ્યો છું ! ને તું તો ફટાકડા ખતમ કરીને ક્યારનીયે ગાયબ ?
હા, બાળક તો હું હજી પણ છું જ, એટલે જ તો તું પૂરી ન કરી શકે એવી આશાઓ તે જગાવી ને પછી તે આશાઓ ને માટે મને રાહ જોતો મૂકીને..-
બીકણ હોવાના ગેરફાયદા પણ મોડા મોડા સમજાય હો. કાન દાબીને ઊભા રહેવામાં સાંભળવા જેવા કેટલાય અવાજો હું સાંભળી જ ન શક્યો ! સમજવા જેવી કેટલીયે વાતો મારા કાન સુધી પહોંચી જ ન શકી. એકવાર પણ જો સમયસર કાન ખુલી ગયા હોત તો..
તોયે આ બાળક સુધરવાનો જ ન હોય એમ થરથરે છે, હજુયે કોઈ એવા બૉમ્બમાથી રહી રહી ને પણ અચાનક વિસ્ફોટ થવાની રાહમાં કાંપે છે જેની જામગરી તેં ચાપી હોય. એટલે એ અજાણ્યા વિસ્ફોટની રાહમાં કાન દાબીને થરથર કાંપતા આ મુગ્ધ બાળક તરથી હેપ્પી વિશિઝ ફૉર ધ રેસ્ટ ઑફ ન્યુ યર્સ !

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૧


..૧૧..
જો, તારે પાછા આવવું જ હોય તો અત્યારે હમણાં જ આવી જા ને !
તને ખબર છે કે રાહ જોવી એ મારી તાસીર નથી. સ્વભાવે અધીર ખરો ને ! ક્યાંક એવું ન બને કે પછી રહી રહી ને તું જ્યારે આવે ત્યારે તને આપવા માટે મારી પાસે કશુંય બચ્યું જ ન હોય ! ક્યાંક એવું ન બને કે હું જ..! બધું જ ખરચાય જાય ત્યારે ધીરજ પણ ખૂટી પડતી હોય છે.
માટે જો તારે આવવું જ હોય તો હમણાં જ; નહિતર ક્યારેય નહિ !
કેમ કે સમય વીત્યા બાદ મળતી જીત અને હારમાં કોઈ તફાવત હોતો નથી. વિલંબે મળતી તૃપ્તિ અને અતૃપ્તિમાં કોઈ ફેર હોતો નથી. વિચ્છેદ ભૂલાયા પછી મિલનનો આનંદ પણ અનુભવી શકાતો નથી હોતો. સમય ચૂકી જઈશ તો ક્યાંક એવું ન બને કે તારું આવવું જ વ્યર્થ બની જાય !
કદાચ તેં વિચાર્યું હોય કે કાલે જઈને હું બધું જ સંભાળી લઈશ, તો એ મને મંજૂર નથી. કેમ કે આવતીકાલ ક્યારેય આવતી નથી. હું આજમાં જ માનું છું. આવતીકાલ માત્ર કૅલેન્ડરમાં જ હોય છે, જીવનમાં તો કેવળ ‘આજ’ હોય છે. અને જો તું કાલે આવવાની જ હો તો પછી આજે જ આવી જા ને ?
તો બોલ, શું કહે છે ? હમણાં જ ? કે પછી ક્યારેય નહિ ?

 

Tags:

 
%d bloggers like this: