RSS

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૧૦


..૧૦..
તોયે.. આ વરસાદ સમજતો જ નથી ! જોકે એમાં એનો શો વાંક ? હું ને તું મેઘ સાથે સંદેશાઓ મોકલવાનું ને ઉકેલવાનું તો ક્યારનુંય બંધ કરી ચૂક્યા છીએ ને ! આપણે જ એને હવે નથી સમજતા તો એ આપણને શું કામ સમજે ?
એકલો પલળું તો છીંકાછીંક કરતું નાક નીતરે છે, ને કોરો રહું તો આંખ ! તને તો આ વરસાદ ક્યારેય પજવી શક્યો જ નહિ હોય ને ! તું તો ઉલટાની ત્યાં દૂર ઊભી ઊભી મારી મજાક ઊડાડતી રહેતી હોઈશ. આવું જ થાય છે, કાગડાને રમત થાય ને દેડકાનો જીવ જાય.. તે આનું નામ.
જો કે આમ પણ મારે વરસાદમાં હવે નહાવું હોતું નથી. વરસાદનો તો હવે એક છાંટોય મને સહેજ પણ રોમાંચ કેમ નહિ આપી શક્તો હોય ? મારા અંદરની લાગણીઓ ખૂટી પડી હશે ? કે બહારના વરસાદ સામે અંદરનો વરસાદ ડૂકી ગયો હશે ?
તને ખબર છે ? હવે તો વરસાદ આવે કે તરત જ સમજણની કાળી છત્રીઓ ખોલીને હું બેસી જાઊં છું !
ભલે ચોમાસાઓ આવે ને જાય. ધોધમાર વરસાદ આવે ને જાય. પણ આ દેડકાભાઈ ફરી કોઈ કાગડાભાઈનું રમકડું બની ન જાય એ માટે છત્રીની બહાર નીકળવાના નથી જ હો !
હેય.. જોજે હો; બી કૅરફૂલ, ક્યારેક કોઈ બળૂકા વાવાઝોડામાં વરસાદની તોફાની હવામાં જો આ ‘છત્રીઓ’ જ કાગડો થઈ જશે ને… તો…? ત્યારે હાલ તો દેડકાભાઈના જ ભૂંડા થવાના નેં ! પ્લીઝ, બી કૅરફૂલ..હાં !

Advertisements
 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી – ૯


..૯..
લે.. વરસાદ આવ્યો !
હવે શા કામનો આ વરસાદ ? છત પર એકઠો થયેલો કચરો તાણી જાય એટલે બસ. બાકી હવે આ વરસાદમાં કશો રસ નથી પડતો મને હવે.
વરસાદનું જોર વધે છે, બધે પાણી ફરી વળે છે, એનો ધોધમાર અવાજ મને ઊભો કરી દે છે, થાય છે કે આજે ફરી એકવાર દોડી જાઉં ને મન ભરીને ભીંજાઈ લઉં ! પણ ફોટોફ્રેમમાંથી બાપુજી અટકાવે છે, ‘હવે ના જઈશ હો, ફરી ભૂલ કરીશ તો ફરી માંદો પડીશ પાછો.’
એમની ચિંતા ખોટી પણ નથી હોતી. ફરી એ ભૂલ શું કામ કરવી જોઈએ ? આમેય મનની બીમારી તન સુધી ન પહોંચે એ જ સારું. બાકી તને ખબર છે ને, એક જમાનો હતો, બાપુજીની આજ્ઞાનો બિન્દાસ જવાબ આપીને હું તારી સાથે.., પણ એ વખતે એ બધી હિંમત હતી… હવે ? ખબર નથી.
હવે હિંમત જુટાવું છું, હવે આવી કોઈ ઝરમરતી સાંજે ફરી તું આવે ને કહે કે, ‘ચાલ પલળીએ.’ તો હું ડોકું ધૂણાવી ઘસ્સી ને ના કહી દઉં, ‘નથી આવવું જા.’
આવો વરસાદ કોને ગમે જે આંખો ભીંજવે ને હૈયુ કોરું કરે ?
એટલે જ; હિંમત જુટાવું છું, તને ના કહેવાની ! …નથી આવવું જા !

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી – ૮


ચૂઝી… હા, તું બહુ ચૂઝી નીકળી. સલામ તારી પસંદને. પણ કહેવું પડે, વિકલ્પો શોધવામાં તું બહુ મુત્સદ્દી સાબીત થઈ ! જો કે હું તારા વ્યક્તિત્વના આ પાસાથી સાવ જ અજાણ સાબીત થાઉં એ કેવું શરમજનક ? અલબત્ત, પસંદ-નાપસંદ તો આખરે સૌની પોતાની મન્સૂફીની એક અંગત મિરાત હોય છે, ને એ પણ સમયની સાથે સાથે અદલાતી-બદલાતી રહે છે ! એટલે એક સરસ વિકલ્પ પસંદ કરી લેવા બદલ તને ધન્યવાદ ! જો કે તારી આ આવડત મને રડાવી ગઈ હો !.. પણ એ વાત જ જૂદી છે.
અફસોસ એ કે હું કોઈ વિકલ્પ શોધી ન શક્યો ! હસે છે ને તું ? મને વિકલ્પ શોધતાં જ આવડે નહિ એવું તું જાણે છે એટલે એ વિચારીને તું હસતી હોઈશ, ખોટું નથી. મારી અણાવડત પણ તને હસાવે એ બૅટર તો છે જ ને !
પણ.. સાચું કહું ? મને એવા કોઈ વિકલ્પોની તલાશ પણ નહોતી કે જરૂર પણ નહોતી. પુષ્પનો વિકલ્પ હોય શકે પણ સુગન્ધનો નહિ, હવાનો વિકલ્પ હોય શકે પણ આકાશનો નહિ, ઊજાસનો વિકલ્પ હોય શકે પણ સૂર્યનો નહિ, શબ્દનો વિકલ્પ હોય શકે પણ મૌનનો નહિ, મારો વિકલ્પ હોય શકે પણ તારો તો હરગિજ નહિ !
સૉ.. ઍની વૅ. કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ ફોર યોર બૅટર ઓપ્શન !

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૭


…૭…
યાદ કરે છે તું મને ?
તારો જવાબ ‘હા’ હોય તો તું સાબીતી આપ. ક્યારેય આથમતી સંધ્યાએ લાલ આકાશને જોતા હું સાંભરું છું ? કોઈ ગમતું પુસ્તક વાંચતાં વાંચતાં આજે પણ તારી આંખો ભીની થાય છે ? પવનના સ્પર્શનો રોમાંચ અનુભવાય છે ? અનાયાસ મારી પસંદનું કોઈ ગીત તારા સાંભળવામાં આવી જાય ત્યારે ? થાય છે કશું ? જૂના પુસ્તકની અધવચ્ચે મૂકાયેલા કોઈ બૂકમાર્કમાંથી મારી સુગંધ નીકળે છે ? કોઈ સાવ અંગત માણસ તારી કૅર કરે એવી અપેક્ષા ઊંડે ઊંડે જાગે ત્યારે કઈ ખોટ વરતાય છે ?
કહે, કોઈ એક તો સાબીતી આપ ! તું મને યાદ કરે છે ?
ને, જો તારો જવાબ ‘ના’ હોય તો… કશીયે સાબીતી આપવાની જરૂર રહેતી નથી ! પણ તો પછી; બારીમાંથી તારી બૅડ પર આવતા ચન્દ્રકિરણોને રોકવા તારે પરદાની શી જરૂર છે ? ક્યારેય વાંચવા હાથમાં નથી લીધું એવા એક પુસ્તકને અકબંધ બૂકમાર્ક સાથે હજુયે કેમ તારા ઓશીકા નીચે રાખ્યું છે ? ડીલીટ થઈ ચૂકેલો એક નંબર હજૂયે કોઈ ડસ્ટબીનમાંથી કાઢવાનો જાણી જોઈને બાકી રાખવાનો શો મતલબ ? જ્યારે આ રસ્તે ફરી આવવાનું જ નથી તો પછી રહી રહીને પાછું વાળીને જોવાનો કોઈ અર્થ ખરો ?
બોલ, તું યાદ કરે છે મને ? ..પણ હવે જવાબ નથી જોઈતો !

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૬


તું… તું જ નથી ? સાચું કહુ તો તારામાં એ તું નથી જેને હું મનોમન ચાહુ છું.
નહિતર આવું બને ? તું જ કહે, મારે મારા મનની વાત તારા સુધી પહોચાડવા માટે આ શબ્દોને મોહતાજ થવું પડે મારે ? હું ઝુરતો હોઉં.. હિજરાતો હોઉં.. વલખતો હોઉં.. ને તને એની ખબર જ ન પડે એ વાત હું માની શકું એમ નથી જ. તને કંઈ પણ કહેવા માટે શું મારે કોઈ માધ્યમનો સહારો લેવો પડે ? અરે, એવી જરૂરિયાત ઊભી થાય એ પહેલા તો મારા મનની વાત તારા સુધી ક્યારનીયે પહોચી ન ગઈ હોય ?
પળવારમાં જ મારો ચહેરો વાંચી શકનારી તું, દિવસો સુધી.. વર્ષો સુધી.. આ સ્થૂળ શબ્દો પણ ન વાંચી શકે ? સંભવ છે ? આવું તો જ બને કે તું ખરેખર હવે તું ન રહી હો. તારામાંથી તું કશેક ચાલી ગઈ છે ! હા, બની શકે કે આવું હું એટલા માટે ધારી લેતો હોઊં કારણ કે મારે એવું નથી ધારવું અથવા એવું નથી ધારી શક્તો કે; વાસ્તવમાં તો તારામાંથી હું જ વિસરાઈ જવાયો છું !
કદાચ મારી જાત માટે આ એક આશ્વાસન માત્ર હોય ! ને, ..તું જાણે છે ને કે આશ્વાસન માણસને જીવાડતું નથી તો મરવા પણ ક્યાં દે છે ?

 

Tags:

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૫


તું આવે છે ને આ ગુરુવારે ?
તે કહેલું કે બે-ચાર દિવસનો જ સવાલ છે ! આ ગુરુવારે તો હું આવું છું ! માવઠાના વાદળોની જેમ આ દિવસો તો પસાર થઈ જશે. ગણતરીની ક્ષણોમાં જ મારા વિનાની આ રાતો સપનાઓને ચીરતી ક્યાંય નીકળી જશે. આંખના પલકારામાં તો હું પાછી આવી પહોચીશ તારા વાસ્તવની ભૂમિ પર ! રે બુદ્ધુ.. થોડી પળોનો વિરહ એ કઈ વિરહ કહેવાતો હશે ? જરા આ ક્ષણજીવી વિલંબની મજા માણ ત્યાં, હું તો આ ગઈ ને આ આવી !
..તો તું આવે છે ને ? હું રાહ જોઉં છું તારી. માવઠું પત્યા પછી રહી રહી ને આવેલા ચોમાસાના વાદળો પણ થાકીને નીતરી ગયા. ક્ષણોની ગણતરી તો હવે શી વિસાતમાં ! રાતોની રાતો સપના વગરની બંજર ભૂમિની જેમ સૂકાતી ચાલી. અપલક તારો રસ્તો નિહાળતો આ બુદ્ધુ હજીયે આપણા કાયમના મળવાના ચોક્કસ ત્રિભેટે મીટ માંડી ઊભો છે !
અસંખ્ય ગુરુવારો પસાર થતા રહે છે. એક પ્રશ્નનો ઉત્તર મને મળતો નથી; ક્ષણજીવી વિલંબ આટલો પ્રલંબ કેમ ? પણ એમ હું હારી જાઉં એવો તો નથી જ. મને ખબર છે, તું મને હારતો જોવા પણ ન જ ઈચ્છે ને !
..તો તું આવે છે ને આ ગુરુવારે ? કારણ કે, વર્ષો પહેલા તું જ્યારે ગઈ ત્યારે જતા જતા તે એટલું કહેલું કે, આ ગુરુવારે તો હું આવું છું !

 

Tags: ,

સર્જકસંવાદ શ્રેણી-૪


તું જાણે છે કે તું હોવા છતાં મારી પાસે નથી એનું દુઃખ કેવું હોય ?
તું સમજે છે કે વરસ્યા વગર છેહ દઈને છટકી જતા વાદળ નીચે તરડાયેલા સૂકાભઠ્ઠ સરોવરની પીડા શું હોય ?
બોલ, તું ઓળખે છે કોઈ તરસ્યા સાગરને ? તું અનુભવે છે ક્યારેય ચાંદનીના ધોમધખતા પ્રખર તાપ ને ? તું જુએ છે આખુંય જગત ક્યારેય કોઈ સુરદાસની નજરે? તું રડે છે ક્યારેય બીજાના સુખ માટે ? તને થયું છે ક્યારેય કશુંક લાગણીનાં તાવ જેવું ? તું સમજે છે એક અણસમજુ અધકચરા અને અધીરા પુરુષની ભરપૂર અધીરાઈને ? તે જોયો છે સૂરજના શીતળ પડછાયાને ? તે માપી છે કદી દરિયાથીયે ઊંડા હૈયાંની અસીમતાને ?
આ બળુકા વાસ્તવની મીઠી છતાંયે છેતરનારી ઊંઘમાંથી તું ક્યારે જાગીશ ? પાંખો ફેલાવીને ઉડતા ઉડતા દૂર ગગનમાં ઊંચે ઊંચે જવાને બદલે આ તરફ કિનારે તારો જ માળો સાચવીને અડીખમ ઊભેલા સૂકાયેલા એક ઝાડ તરફ તું ક્યારે જોઈ શકીશ ?
છોડ એ બધું, માત્ર એટલું જ કહે કે તું વિચારે છે કદી કે જગતના કોઈ અંધારા ખૂણે બુઝતી આંખે કોઈ તારી પણ રાહ જોતું ઝુરતું બેઠું હશે ? વિચારે છે ??

 

Tags:

 
%d bloggers like this: